Ik ben diep onder de indruk van het boek Wikinomics (“how mass collaboration changes everything”) geschreven door de onderzoekers Don Tapscott and Anthony Williams. In essentie betogen zij in hun boek dat de gangbare, “gesloten” en hiërarchische wijze van bedrijfvoering zijn beste tijd heeft gehad en dat bedrijven en organisaties die horizontaal organiseren, en de community in hun bedrijfsprocessen weten te betrekken (aanzienlijk) beter presteren.

Gesloten bedrijven zoeken in beperkte kring naar oplossingen voor de problemen die ze tegenkomen, open bedrijven gebruiken internet en leggen de problemen aan de wereld voor. Het is als zoeken naar een speld in de hooiberg. Je vergroot de kansen de speld te vinden door een grotere groep mensen bij het probleem van de onvindbare speld te betrekken. Twee weten meer dan een, alleen weet je niet waar die ene persoon te vinden is die jouw probleem kan oplossen. Veel kennis is intern of in de periferie van het bedrijf aanwezig. Maar unieke oplossingen komen voort uit unieke combinaties van talent, kennis en inzicht die niet per definitie altijd in het bedrijf of organisatie zelf gevonden worden. Sterker nog, Tapscott en Williams betogen dat het voor bedrijven en instellingen steeds moeilijker de noodzakelijke talenten aan zich te binden.

Met openheid en transparantie alleen red je het niet. Bedrijven en instellingen zijn gebaat bij goede ideeën, maar wanneer deze ergens op de hiërarchische ladder blijven steken, schiet niemand er wat mee op. Horizontaal organiseren en ontwikkelen heeft aanzienlijk meer kans van slagen: “The new promise of collaboration is that with peer production we will harness human skill, ingenuity, and intelligence more efficiently and effectively than anything we have witnessed previously.(..) the collective knowledge, capability, and resources embodied within broad horizontal networks of participants can be mobilized to accomplish much more than one firm acting alone. Whether designing an airplane, assembling a motorcycle, or analyzing the human genome, the ability to integrate the talents of dispersed individuals and organizations is becoming the defining competency for managers and firms.”